شب های روشن

          باید استاد و فرود آمد 
          بر آستان ِ دری که کوبه ندارد

          چرا که اگر به گاه آمده باشی دربان به انتظار ِ توست 
          و اگر بی گاه 
          به در کوفتن ات پاسخی نمی آید

          کوتاه است در 
          پس آن به که فروتن باشی

          آیینه ای نیک پرداخته تواند بود
          آن جا
          تا آراسته گی را 
          پیش از در آمدن 
          در خود نظری کنی 
          هرچند غلغله ی ِ آن سوی ِ در زاده ی ِ توهّم ِ توست نه انبوهی ِ مهمانان ،
          که آن جا 
          تو را 
          کسی به انتظار نیست !


          _{احمد شاملو}

                                                                                                     

 

دل من همی داد گفتی گوایی
که باشد مرا روزی از تو جدایی

 

             ●  آب از آب تکان نخورد
                نه دیدی و نه دیده شدی
                    رفت و گذشت، بی نگاهی که بوی مهربانی دهد
                    غافل از این که همین نزدیکی ها 
                    از آب آبی تر است دلی که می میرد برای لحن کودکان یار
                    لحنی شبیه مریمی های پر پر

                    امشبم مثل همیشه ست
                    آره... .. .
                    باز هم سر میزند تنهایی
                    آره... .. .
                    از دوباره می آید دلتنگی
                    آره... .. .
                    با ندیدنش چه می کنی؟
                    هراسی ندارم
                    باهاش رفیقم این روزا

 

                      ●   هر که رفت 
                      پاره اي از دل ما را با خود برد
                      اما او که با ماست 
                      او که نرفته است 
                      از او بپرسيد 
                      که چه مي کند با دل ما

                
                ●   دیروز ها کسی را دوست داشتیم
                     این روزها دلتنگیم...
                     این روزها تنهاییم
                     تنها

                     تمام عمر ما به همین سادگی گذشت


                  _{آلبوم بابایی - پرویز پرستویی}

                     پ.ن : گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من ، آنچه جایی نرسد فریاد است ..

      از جنگ بر می گردی، هیچ کس نمی داند که به جنگ رفته بودی. با شکوه ترین جنگ ها اما همین 
  
      است. جنگی غریبانه. جنگی تنها. جنگی بی سپاه و بی سلاح.

      از جنگ بر می گردی، خدا می داند که به جنگ رفته بودی. خاک روی پیراهنت را می تکاند و نشان 

      لیاقتی به تـو می دهد. نشان لیاقتش امـا مدالی نیست کـه بـر گردنت بیـاویزی. نشان لیاقت خدا،

      تنها چند خط ساده است. خط های ساده ای که بر پیشانی ات می کشد.

      از جنگ بـر می گردی و هـر بـار خطی بـر خطـوط پیشانیت اضـافه می شود. و روزی مـی رسد کـه

      پیشانیت پر از دست خط خدا می شود.

      آیـنه هـا می گویند آن کس زیبـاتر اسـت کـه خـطـی بـر چهـره نـدارد. آیـنه هـا امـا دروغ می گـویند.

      دستخط خدا بر هر صفحه ای که بنشیند، زیبایش می کند.

     
      جوانی بهـایی است که در ازای دستـخط خـدا می دهیم. دستخط خـدا اما بیـش از این ها می ارزد،

      کیست که جوانی اش را به دستخط خدا نفروشد!

          _{عرفان نظر آهاری}

        پ.ن : خدا بیشتر از آن چه قصه ها می گویند، 
                 مهربان است.
                 خدا بیشتر از آن چه مادربزرگ ها می گویند، 
                 بخشنده است.
                 خدا بیشتر از آن چه می گویند است !


                 per-day